Op weg naar een natte Kerst

Na de regen van de afgelopen dagen is het tijd om weer even afscheid te nemen van Wouter en onze eigen weg op te gaan. Het eerste droge hoogtepunt vinden we in Anna en Chella, zuid-zuid-west van Valencia. Hier zijn mooie watervallen te ontdekken met bovendien goed aangegeven wandelpaden. Welja, totdat we twee mensen in wetsuit die met canyoning bezig waren probeerden te volgen. Toen werd het wel even heel steil en besloten we toch op tijd terug te keren… Los van dit kleine avontuur was Anna wat er van haar beloofd werd, mooie watervallen, goed aangegeven wandelpaden en een slecht afgesloten oude waterkrachtcentrale op de koop toe.

De oude waterkrachtcentrale had enkel nog zijn turbine staan. Deze voorzag het dorp – ik dacht – tot ergens in de jaren ’70 van stroom. Dat zou met hedendaags stroomverbruik nu niet meer lukken denk ik… Na deze korte maar toch wel pittige wandeling reden we even verder naar Chella. Hier zou nog een grotere waterval zijn, maar dit viel toch wel een beetje tegen omdat je er niet echt dichtbij kan komen. Het dorp heeft wel een mooie mirador (uitkijkpunt n.v.d.r) voorzien. In de zomer kan je wel een smal paadje af om te gaan zwemmen in het bassin onder de waterval. Met de tilt-shift modus levert het nog wel leuke foto’s op.

De nacht brachten we iets verderop door, aan een dorpje grenzend aan een vallei die ook natuurgebied is. ’s Morgens maken we daar nog een wandeling van ongeveer 5 km. Ook de portretmodus van de smartphone laat zich graag misbruiken om de nodige scherptediepte te creëren.

Ik denk dat het duidelijk is dat we de opgestapelde energie van het binnenzitten kwijtgeraakt zijn in de laatste dagen. Het weer blijft toch wel wat kwakkelen en het is kouder dan we gewoon zijn, maar al bij al genieten we toch ten volle van de mooie omgevingen. Niet ver van Xátiva, in een klein dorpje Guadasséquies, parkeren we aan een minilandingsbaan die van een modelvliegclub zou moeten zijn. Het is er behoorlijk verlaten en we verwachtten niet dat er iemand zou opdagen. We wandelen dus maar even naar het dorpje verderop, mooi kerkje met een soort van gemeentelijke verbrandingsplaats? Vreemd… verder is het er behoorlijk uitgestorven.

Echter, op zondag komen er toch behoorlijk wat mensen aan bij de modelvliegstartbaan. Het coolste zijn de mini jets die effectief een kleine straalmotor hebben waarmee ze zich pijlsnel voortgebewegen. Ze worden gewoon vanaf een afstandsbediening bestuurd, geen VR-bril of andere toestanden, gewoon puur de vliegkunsten en zicht van de piloot op de grond. Best wel moeilijk, en ik begrijp ook waarom het vliegveld zo afgelegen ligt…

’t Is weer even geleden dat we een echt natuurgebied gezien hebben. Daar moeten we nodig verandering in brengen: tijd om nog eens een berg op te klimmen! We rijden het Parc Natural de la Serra de Mariola binnen. Internet is spotty at best, maar we hebben al een mooie wandeling op het oog op AllTrails, de app die we altijd gebruiken om te wandelen. In het gebied zijn verschillende ronde sneeuwputten te vinden. Waar men vroeger sneeuw verzamelde om er vervolgens ijsblokken van te maken. Dat gaat duidelijk niet meer snel gebeuren met de temperaturen van nu… We maken een pittige wandeling van 10 km die we in ongeveer 2u30 afronden. Bovenop de berg (iets van een 1000 meter boven de zeespiegel) is het best behoorlijk koud. Maar de uitzichten… jongens, dit was weer een mooie wandeling, en het begon eigenlijk al voor we er waren. Toen ik langs de kant van de weg een mooie gorge zag. Toch even gaan bekijken, dit moet ook heerlijk zijn in de zomer…

De eerste sneeuwput, of hoe heet zoiets, zorgde al voor verbazing. En oh ja, een afspanning of hek zetten doen ze hier niet, ze rekenen hier op natuurlijke selectie om het gemiddeld IQ omhoog te krijgen, opletten geblazen dus!

Op de top vinden we het grootste exemplaar. Daar kan je ook langs opzij kijken… Ja, naar een groot gat dus.

Op de foto hierboven zie je het achterliggende landschap, we wilden eerst vanaf die kant de berg opklimmen. Blij dat we dat niet gedaan hebben! De hoogtelijnen verraadden gelukkig wel dat dat pittig zou zijn. Na de wandeling rijden we naar Alcoi, naar de eerste de beste rustige plek, om onze vermoeide benen een welverdiende nachtrust te geven.

Allez, we zijn toch al bij Kerstavond geraakt in ons verhaal. Bij het schrijven van dit verhaal zijn de Drie Koningen (en dat is echt een serieus feest hier) ook al weer met de noorderzon vertrokken. Gelukkig gaat het nog eens goed regenen, en heb ik minder foto’s om uit te zoeken en te tonen…

Voor Kerst spreken we weer af met… rara… Wouter. Die stelt voor om elkaar tegemoet te rijden vanuit Castelló de la Plana, waar die nog steeds onderweg naar liefde is. Voor ons betekent dat een stukje terug rijden naar de kust en dan omhoog. Op zich niet in de richting, maar we zien er niet tegenop om weer naar de kust te gaan. Daar achterin de bergen rond Alcoi, vlakbij waar we gewandeld hebben, is het echt een stuk kouder, zeker de nachten en de ochtenden zijn gevoelig frisser en komen in de buurt van het vriespunt. We kiezen op de Michelinkaart een mooie bergweg uit en rijden ongeveer een uurtje richting kust. In Alcoi was er gewoon geen manier om in de Mercadona te geraken, het was aanschuiven van buiten de parking. Gelukkig was het in Pego, ten zuiden van Gandia, veel minder druk en konden we zelfs rustig winkelen. Het is natuurlijk logisch dat het voor de feestdagen zo’n overhoop is, helaas kunnen we in onze koelkast geen eten voor 2 weken meenemen en het plan om met Wouter af te spreken was redelijk last minute. We meeten in Tavernes De La Valldigna, het zoveelste uitgestorven kustdorp. Hier en daar galmt wat kerstmuziek door de verlaten straten van de enkele appartementen waar volk is. Best wel creepy met momenten. Het wordt een simpele parking vlak naast de zee, of dat een goed idee is, zal nog moeten blijken.

Na wat file rond Valencia komt Wouter na het donker aan. We vliegen er meteen in met apero en lekker eten. Nadien spelen we spelletjes tot ik lastig word van Wouters huisregels en zijn hotels die me achtervolgen (Wouter, you know what you did!)

Toen we wakker werden voorspelde de lucht weinig goeds. Zoals het weerbericht ons al verteld had, was er veel regen op komst. Het had ’s nachts ook al geregend en Wouter maakte zich terecht zorgen over de grote plassen die bleven liggen en de heuvels wat verderop, ah ja, water loopt toch altijd naar de zee. Gezien het feit dat het strand weinig meerwaarde bracht bij slecht weer, zochten we dus een plek hogerop. Die vonden we gelukkig enkele kilometers verderop op een rustige heuvel bij Cullera, een veel groter en levendiger dorp dan waar we aanvankelijk stonden.

Het uitzicht vanuit de campers was best de moeite. Beneden zagen we heel goed grote grasvelden onder water staan, dus het was geen verkeerd idee om hogerop te gaan staan. We zetten zonder onderbreking de festiviteiten verder met een feestmaal.

Gelukkig stopte het ook met regenen op Tweede Kerstdag zodat we een mooie wandeling rond de heuvel konden maken, naar het kasteel en terug. Echt aangenaam weer werd het helaas niet. We namen alweer afscheid van Wouter en begonnen richting Alicante te rijden, op naar het nieuwe jaar!