Langs de Via Verde del Baix Ebre y la Terra Alta – Deel 2

We rijden verder door La Terra Alta, naar de andere kant van de Serres de Pàndols-Cavalls. De route is minder steil dan de weg hiernaartoe. De weg gaat weer glooiend naar beneden en we worden getrakteerd op geweldige uitzichten.

We plannen om enkele heuveldorpjes te bekijken. De eerste stop is Horta de Sant Joan.

Hieronder nog eens een rondje smartphone vs. camera

Het dorpje moet het vooral hebben van de bovenste straten met authentieke huisjes, kerk en gemeentehuis.

Nu begrijpen we ook waarom elke auto in dit dorp er nogal beschadigd uitziet, want middeleeuws of niet, een Spanjaard gaat geen 5 meter extra lopen als hij die kan rijden.

We zijn echter snel door het dorpje. Er staat ook wat wind en die snijdt echt – het is echt berekoud. Tussen de huizen valt het best mee, zeker met wat zon op onze snoet, maar aan de buitenkant van het dorp is het echt winter. We rijden dus verder naar bestemming voor de komende dagen, want er moet weer wat gewerkt worden, zowel voor ons als voor Wouter. We rijden naar de gratis camperparking van Cretas, een gelijkaardig dorpje, maar op een minder uitgesproken heuvel. Op die gratis camperplaatsen wordt trouwens erg ingezet, zeker in deze regio. Het toont toch maar weer het contrast tussen vlak aan zee staan, en het binnenland opzoeken. De camperplaats stond al aardig vol, maar we vinden een plek in de zon, zodat we ook de batterij goed kunnen opladen.

Dit dorpje heeft naar mijn mening nog wel iets meer te bieden dan Horta de Sant Joan. Cretas heeft een groot middeleeuws centrum en is duidelijk ook behoorlijk toeristisch.

Op de schandpaal werden ook de hoofden van geëxecuteerden gespiest, gezellig.

Na het vallen van de avond, gaan we nog eens terug. Het dorp is namelijk heel erg mooi verlicht. Deze keer neem ik de Nikon mee. Zo een grote full frame sensor doet het toch nog altijd beter in het donker, al bevat mijn Realme GT7 nette technologie om meerdere opnamen gedurende enkele seconden samen te voegen tot een scherpe foto.

De kerstlampjes hingen ook al klaar, maar brandden nog niet. We blijven uiteindelijk nog twee nachten staan op deze parking. Wouter ging nog eens fietsen, en wij maakten nog een leuke wandeling in de omtrek. De volgende halte is een korte stop in een nationaal park, je mag daar dus niet slapen, dus moeten we nadien nog een plek zoeken. We gaan naar Estrets d’Arnes. Daar is een ‘Toll Blau’, van wat we begrepen hebben zijn dit een soort bassins in een rivier die door een vallei kronkelt, die super blauw of helder water bevatten.

Na wat zoeken naar een parking die we met onze campers konden bereiken, vinden we uiteindelijk een parking in het bos, in een vallei, geen internetontvangst dus. Niet erg, want we hebben de wandeling al ingeladen en weten waar naartoe. Echter, wat een wandeling van 2 kilometer moest worden, werd er uiteindelijk eens van 12. Het was vaak klimmen, klauteren en het pad zoeken. Heel leuk, ware het niet dat Nikki haar knie bezeerde. Voor Lucky, de 14-jarige Border Collie van Wouter, was het ook een stevige uitstap. Los van de ongemakken, is dit met voorsprong de mooite wandeling die we al maakten. De zware Nikon liet ik natuurlijk thuis, maar de beelden zeggen genoeg… Ik heb geen zin om te kiezen dus ik maar hieronder even een galerij aan:

Moya loopt zoals altijd voorop en ineens staat er een familie reeën, of gemsen -ik weet het niet, voor haar neus. In een mum van tijd lopen ze de tegenovergestelde berg op. Ik kan ze nog vrij goed filmen. Als iemand weet welke soort het precies is, laat maar weten in de reacties! Was even verschieten, maar top om te zien.

Redelijk afgepeigerd komen we terug bij de campers aan. Om te slapen kiezen we het volgende station op de Via Verde: Arnés-Lledó. Ook hier blijven we twee nachten staan. We krijgen gezelschap van twee superlieve honden. Ze hebben een bandje aan, maar zien er behoorlijk verwaarloosd uit. We geven ze eten, en een beetje liefde. ’s Nachts verdwijnen ze, maar ’s ochtends staan ze opnieuw aan onze deur.

Eentje heeft een wonde op het kussen van haar voorpoot, dat Nikki verbindt. De hond laat het goed toe en laat het verband met rust, de volgende dag is het echter verdwenen. We lichten een opvangcentrum in de buurt in van de situatie, meer kunnen we niet doen. Het zal helaas niet het laastste voorval van verwaarloosde dieren zijn, dat beseffen we ook.

Deze plek gaan we wel opslaan voor wanneer we terugkomen in een warmer seizoen. Want achter de hoek is een natuurlijk zwembad. Ja, er zijn zelf kleedhokjes voorzien en het ziet er echt heerlijk uit om te zwemmen, maar nu is het wel wat koud…

Hiermee hebben we het laatste station op deze Via Verde bereikt. Waar de weg ons vanaf hier naartoe leidt, lees je in de volgende!