Klimmers, bruiloften en een pijnlijk afscheid

We rijden een stukje landinwaarts: Op het einde van de ‘kom’ rond Valencia bevindt zich een populair klimgebied: Chulilla. We zijn natuurlijk geen klimmers, daarvoor hebben we alletwee net iets teveel hoogtevrees. Maar ook voor normale stervelingen – wandelaars – is het gebied meer dan interessant. Het gebied bestaat uit een lange kloof in V-vorm. Min of meer aan de start van de V bevindt zich het bergdorpje Chulilla dus. Wij parkeren ons op dag één aan de onderkant van de V. Er staan nog veel busjes en campers, onder andere van klimmers, het ruikt er toch wel naar…pis, tjah, gezien de populariteit van dit gebied en het feit dat zildkamperen hier gewoon kan hadden we het wel verwacht, beetje jammer wel. Wandeling 1 neemt ons doorheen de westelijke arm van de kloof richting stuwmeer. En vandaar improviseerden we zelf een route terug via AllTrails. En deze keer zijn we waarempel niet door de ‘bush’ moeten kruipen om thuis te geraken. We volgen dus de Senda de los Pantaneros.

De foto’s komen weer van de smartphone (en drone) en zijn verder niet bewerkt geweest, want ik zit nog steeds met een Macbook met kapot scherm… De reservelaptop is een beetje traag voor fotobewerking.

Door de kloof wandelen is prachtig en de herfstkleuren maken het nog beter. Het is wel af en toe verschieten wanneer je stemmen boven je hoort en het blijkt een klimmer te zijn die 50 meter boven je kop tegen de rotswand bengelt. Helaas ook wat wc-papier naast het pad, maar men doet hier erg zijn best om het hier proper te houden. Buiten dit ene minpuntje hebben we niets aan te merken en we genieten van de wandeling doorheen de kloof. Voor wie hier ooit in de buurt is, is dit zéker een must-see!

Van de hangbruggen heeft Nikki allang geen schrik meer. Hoewel deze enorm wiebelen.

Hoe verder je de kloof ingaat, hoe impossanter dit wordt. Op een gegeven moment steken we de rivier over naar wat de verkeerde kant bleek te zijn. Op een gegeven moment kunnen we echt niet verder zonder onze nek te breken. De klimmers gebruiken deze route natuurlijk wel om tot aan hun spots te komen. Respect wel, want ze moeten eerst dus best lang sleuren met hun materiaal vooraleer ze er effectief aan kunnen beginnen. Je zou voor minder in de bosjes schijten!

De stuwdam was ook een mop: We klommen aan de linkerkant naar boven met het idee over de dam te wandelen. Was dat even hermetisch afgesloten zeg! Konden we weer helemaal terug naar beneden om langs de andere kant opnieuw bergop te lopen. Het laatste stuk van de wandeling nam ons door piepkleine veldjes die amper te bereiken zijn met een kleine tractor, toch wordt dit allemaal nog door iemand onderhouden… De grond die vol keien ligt rondom de bomen zijn keurig gerijfd als in zo’n mini-japans zentuinje.

Na de wandeling beseffen we dat we eigenlijk wel water nodig hebben. Oeps, in het dorpje van Chulilla is dus niks te vinden. We rijden een paar kilometer terug en vinden een kraantje langs de kant van de weg, aan het zwembad. Hopelijk komt het water niet uit het zwembad… Er staat Fuente nogiets bij maar er hangt toch een stevige chloorgeur aan. Achja, het is niet om (ongekookt) te drinken dus we tanken vol. Aan een Ermita verderop vinden we slaapplek, naast enkele vervallen en verlaten huisjes. Verlaten? Nu ja, in één van die koterijen spot ik een kip. Iemand houdt hier dus nog kippen, beter dan honden, toch? We worden verder niet gestoord en hebben een rustige nacht. Ook het uitzicht is best mooi.

Op de parking voor Chulilla ontmoetten we Erwin & Mirjam, die ons uitnodigden voor een hapje en een drankje in hun camper. Zij waren voorheen al in Chulilla geweest en zo wisten we natuurlijk dat er meer te zien was dan de eerste wandeling. Er is nog een tweede pad (Charco Azul) dat vertrekt uit het dorp van Chulilla zelf. Erwin, Mirjam: bedankt voor de tips en hopelijk komen we elkaar nog tegen! Het is toch een beetje zoeken en we vertrekken terug vanaf de pisparking van de dag ervoor. Zo kan je bovenaan de kloof lopen, maar uiteindelijk strandt je dan weer een stuk van het dorp op een parking. We lopen dus terug en halen Nigel om die door het smalle dorp de loodsen. Deze keer vinden we het juiste pad en wandelen langs de (goed gevulde) kabelende rivier naar het einde van dit deel van de kloof. Men heeft hier duidelijk een soort van hachelijk pad gebouwd zoals bij de Camino del Rey, maar dat is een tijdje geleden van de rotswand gevallen… Dus, hier stopt het pad dus ook.

Nikki herinnerde me aan het feit dat ik trotse bezitter ben van een drone, die ik deze keer dus wel meeneem.

En dan krijgen we minder leuk nieuws. Wouter, die rond Castellón de la Plana is blijven hangen, op zoek naar de liefde. Is opnieuw met zijn hond Lucky naar de dierenarts geweest: nierfalen, gezwel in de lever en pancreas in slechte staat, luidt het verdict, niks meer aan te doen. Wouter heeft besloten om Lucky’s leven niet nodeloos te rekken. Het beestje heeft de respectabele leeftijd van 14 jaar bereikt en het is wel (heel) mooi geweest. We willen er graag zijn voor Wouter en Lucky nog een laatste keer knuffelen, dus rijden we weer een klein stukje terug. Wouter heeft een plekje aan het strand gevonden, want Lucky is ook gewoon graag op het strand en bij het water.

Lucky heeft van de dierenarts nog een laatste boost gekregen zodat hopelijk nog wat kon genieten van haar laatste dag. De weergoden gunnen het haar ook want is stralend weer.

De dag nadien vertrekken we en spreken weer met Wouter af, net buiten Castellón de la Plana. We zien hem weer, maar zonder Lucky. We maken het toch nog gezellig…
De dag daarna zijn we getuige van een Valenciaans huwelijk, inclusief vuurwerk, het mocht iets kosten. Beetje verspilling zo overdag, maar blijkbaar doen ze dat hier dus wel vaker. Het zijn zo te zien toch geen sukkelaars die hier trouwen in de prachtige basiliek. Helaas begint het ook nog eens te regenen, pech zeg voor het versgetrouwde koppel. Ze laten het duidelijk niet erg aan hun hart komen. Nadat de genodigden met bussen zijn afgevoerd, en de politie de weg weer vrij maakt, vertrekken wij ook.

Want er is regen voorspeld, veel regen. Van vorig jaar weten we dat ook deze regio het zwaar te verduren heeft gekregen. Wouter heeft in zijn oneindige park4night skills een parking gevonden met gratis elektriciteit. Zijn batterij voorlopig nog wat kleiner dan die van ons, maar ook met onze twee laptops, minus de energiezuinige macbook, zou het moeilijk zijn om 5 dagen te overbruggen, zonder veel te rijden. We rijden dus naar Suera, een beetje de bergen in. Kwestie van ook niet weg te spoelen beneden. Er zijn nog enkele plekken vrij. We ontmoeten ook nog een leuk Vlaams koppel: Yacintah en Eitan – die we hopelijk nog eens tegenkomen onderweg. De regen valt inderdaad met bakken uit de lucht, de rivier naast de parking, gelukkig wel 10 meter lager, stond eerst zo goed als droog en is nu veranderd in een niet te doorwaden kolkende rivier. Gelukkig blijft het niet duren…

Er is een ruïne van een kasteel, bovenop een berg. Als de regen zijn werk gedaan heeft, moeten we daar natuurijk naartoe. Het blijkt een stevige klim te zijn, het is ook niet echt koud en de combinatie met de luchtvochtigheid maakt het zweten en puffen.

Boven spot Moya enkel geiten, die maken zich snel uit de voeten, schrik van onze killer-dog natuurlijk. In het kasteel zelf geraak je blijkbaar niet zonder klimmateriaal en de nodige ervaring. De trap is duidelijk al lang geleden ingestort en er blijkt geen andere ingang te zijn. Soit, een café was er toch al niet dus… verder.

Beneden zijn bronnen, die draaien overuren en het water loopt gewoon over de grond. Een local is bezig met flessen te vullen, zoals je dat hier wel vaker ziet. Ook wij nemen enkele slokjes om de dorst te lessen (er was geen café, remember?). Een paar honderd meter verder krijgen we extra water uit de lucht, maar daarna worden we getrakteerd op een prachtige regenboog.

En dit waren de avonturen tot 18 december. Ja, we zijn vandaag 31 december dus het loopt weer wat uit. Met 1400 woorden is dit al een langere post dan gewoonlijk. Ik neem me altijd voor om kort en bondig te zijn, maar steeds herinner ik me weer dingen die ik wil vertellen. Dingen die ik misschien ooit zal vergeten, want deze blog schrijf ik ook voor mezelf, ooit…

Een heel fijn oudjaar gewenst, of, voor wie het later leest: het allerbeste voor 2026, met bovenal een goede gezondheid.