We knallen 2026 in

We verlaten Wouter op Tweede Kerstdag en trekken dus weer onze eigen weg op. We rijden in één trek rond toeristische hotspots zoals Benidorm en Alicante. We hebben namelijk plannen voor Oudjaar: dat gaan we vieren bij Hannah & Nico en haar zus Laura en aanhangsel Tomás. We hebben natuurlijk nog wel even tijd om de route richting Torrevieja rustig aan te pakken.

Na een overnachtingsstop boven Alicante op een parking tussen de hoge appartementsgebouwen, buigen we even af naar het binnenland. We brengen twee nachten door op een heerlijk rustige plek ten oosten van Elda in Agost, aan alweer een via verde.

Daarna parkeren we aan het meer bij Crevillent, niet zo ver van Elche. We staan aan een groot motorcrossterrein, waar het momenteel behoorlijk stil is. De vele regenval heeft de plakkerige modder tot onberijdbaar herschappen. We doen dus wat we altijd doen en maken een grote wandeling. In de verte zien we donkere wolken, dat zal wel blijven hangen, denken we, want er is geen regen voorspeld…

We vinden ook gefossiliseerde schelpen – toch gek als je bedenkt dat je over iets loopt wat ooit zeebodem was.

De wolken komen ondertussen dichterbij – we maken ons nog altijd geen zorgen – en we krijgen zelfs een dubbele regenboog.

We zitten al een behoorlijk stuk in de terugweg wanneer het begint. Eerst lichte regenval, dan hagel… Een halfuur lang krijgen we genadeloos water in onze nek. Uiteraard hebben we geen regenkledij bij: we zijn in T-shirt de berg opgeklommen, enkel onze truien houden aanvankelijk wat water tegen. Doorweekt tot op onze onderbroek komen we bij Nigel aan. Niet veel later staat de zon ons weer uit te lachen aan de hemel. Achja…we hebben het overleefd.

De dag erna komen er toch wat motorcrossers opdagen. De enigen die de modder trotseren is een Waal. Er komen Nederlanders op af, maar ook een Fin – die zie je niet vaak. We zijn bezig met op te kramen want erg rustig is het natuurlijk niet, naast een motorcrossterrein. Vlak voor ze vertrekken zien we twee Belgische nummerplant het terrein oprollen. Van wie één knalgele Mercedes Vario met omgebouwde laadbak. We maken kennis met drie enthousiaste West-Vlamingen. Enzo, Alexander (alias Forger) en zijn vrouw Owen. Gezien we op het punt staan te vertrekken, wisselen we Polarsteps en Instagram uit en besluiten we om later af te spreken. Zonder Enzo helaas, want die moet terug richting België.

Hannah en co hebben nog een drukke oudejaarsdag, daarom gaan we nog even van de kust genieten. Op haar aanraden rijden we naar Mil Palmeras. Daar vinden we een compleet lege parking waar we Nigel zonder zorgen kunnen neerzetten. Dat zal in het hoogseizoen ook geen waar zijn. We zetten voor lunch ons tafeltje op de klif met uitzicht over het strand. Geen zorgen, we hebben daar niet de hele dag met onze zooi buiten gezeten. Vanop de klif zien we een gekke bende (mix van Nederlanders en Belgen) de zee in duiken. We steken onze poot ook voorzichtig in het water maar toch maar brrrrr.

Tegen de avond rijden we naar het golfressort “Las Colinas”, waar we in 2021 ook passeerden. We starten meteen met het aperitief en hapjes. Wij voorzien het voorgerecht (meer gambas…), Laura en Tomás het hoofdgerecht (eend) en Hannah heeft tiramisu gemaakt.

Vanaf het balkon kunnen we het vuurwerk langs de gehele kustlijn volgen. Je ziet duidelijk waar iedereen zit…

Het werd geen al te gek feest. Laura en Tomás hadden hun peuter bij – die dan op de koop toe een beetje ziek was, en team Las Colinas had sowieso al een drukke vakantie gehad – tjah, wij doen het toch liever ietsjes rustiger aan. We hadden een gelukkig wel een heerlijk rustige nacht in het resort. Geen idee of overnachten daar eigenlijk mag, maar ik veronderstel dat er voor Oudjaar nog wel campervolk is afgezakt te vieren met vermogende landgenoten…

Nieuwjaarsdag vieren we opnieuw onder ons tweetjes. We rijden naar el Lago Rosa, oftwel Pink Lake onder de toeristen. Dit zoute meer, waaruit natuurlijk zout wordt gewonnen, zou er roos moeten uitzien. Niets is minder waar, het ziet er perfect gewoon uit. Er staat ook een draad rond het hele meer en de omgeving is modderig en vervuild met gedumpt bouwafval. Normaal gezien hadden we verder gereden, maar daar hadden we geen zin in. Voor een dagje kon het wel, dus doen we onze Nieuwjaarsbrunch aan een kot van de waterzuivering versierd met leuke graffiti.

Het klinkt echt slechter dan het was. De zon is weer van de partij en we maken van de extra energie gebruik om een douche te nemen… Wisten wij veel dat we enkele dagen later quasi zonder stroom zouden zitten. De dag erop zetten we koers naar de mar menor, een bijna ingesloten stuk zee dat meer op een meer lijkt, vlak aan het bekendere La Manga. We wisten van 2021 nog dat hier een mooie, grote plaats is om te staan met de camper. Hier testten we voor de eerste keer onze kayak uit. Er staan nog een tiental andere campers van allerlei pluimage. Van chique pensionado’s met hun Carthagos en Concordes tot hakkie-brakkie Franse camions.

De pret is echter van korte duur. Waar we in de namiddag nog buiten konden zitten, vertrok de zon achter de wolken en zaten we de dag erna in druilerig weer. Wat een gezellige plaats was de dag ervoor, was nu een mistroostige plek geworden. Welle weg hé.

Uit pure miserie gaan we wat rondlopen in een druk winkelcentrum, het is 5 januari en de vakantie is nog bezig in Spanje. We kopen wat nieuwe kledij (het is hier toch iets goedkoper dan in België) en ik ga in de mediamarkt eens voelen aan nieuwe laptops – want de Macbook is misschien toch aan vervanging toe. Hier ontdekken we dat Driekoningen in Spanje echt een ding is. Net zoals de Kerstman of Sinterklaas kunnen de kinderen bij de Driekoningen ‘op bezoek’. Waarheidsgetrouw is één van de koningen een zwarte man. Later zullen we ontdekken dat bij gebrek aan zwarte man ook iemand zichzelf gewoon zwart schminkt zoals Zwarte Piet – hier wordt daar geen spel van gemaakt. Misschien omdat het een koning is en geen knecht?

Op zoek naar een plekje om te slapen vinden we op Google Maps een interessante plaats, althans toch op de satellietbeelden. We besluiten om het eens te gaan bekijken. Het draagt de naam “Cabezo Rajao” en dat zegt natuurlijk weinig. We parkeren aan de voet van de heuvel en gaan te voet verder. Het blijkt om een oude mijnsite te gaan. Eens we boven het landschap aanschouwen was dit ook niet bepaald de enige mijn in de omgeving.

De wind sneed echt wel serieus in ons gezicht en handen en we hadden spijt dat we geen handschoenen hebben meegenomen.

Waar het allemaal voor diende was niet altijd duidelijk, maar er zijn wel grote stukken nog intact. Wel goed dat het zo nat was, want het lag er vol, maar dan ook vol met asbest.

Anyway, wie kwam er voorbij toen we weer beneden kwamen? Forger en Owen en hun gele turtlevan! Oké, heel toevallig was het niet want we hadden wel afgesproken via Instagram. Samen reden we naar Portmán, een oud vissers- en mijndorp. Stay tuned voor het vervolg! (Teaser: het was heel gezellig met hen)