Me nen tracteur komde overal deur

Samen met Owen, Forger (vanaf nu: de turtles) en Magda, hun ’turtlevan’ rijden we naar Portmán. Een vissersdorp dat een mijnstadje werd. De gele Mercedes Vario van 2013, 7.5 ton met laadbak lijkt inderdaad – met een beetje verbeelding – op een schildpad. De Turtles hebben hun leventje in België gecanceld en leven nu full-time in hun truck. De ruime laadbak werd vakkundig omgetoverd in een ruime leefruimte met goed uitgeruste keuken, bed, aparte badkamer met toilet en douche. Heel gezellig om volk in uit te nodigen dus die zelf niet veel extra zitplaats hebben 😛.

We staan de eerste avond naast de weg die naar de kust en een bijhorende Chiringuito leidt (da’s Spaans voor strandbar). Op zich geen superdrukke weg, maar toch. We zakken stevig door die eerste avond. Forger wil de volgende dag de steile en zeer bumpy weg naar beneden rijden, om daar wat meer privacy te vinden. Ik heb er mijn bedenkingen bij, maar “me nen tracteur komde overal deur”, zegt Forger al lachend. Ik heb er mijn bedenkingen bij, maar denk dat onze Nigel het ook wel aankan. En in ’t slechtste geval: hij heeft een winch. Later op de avond komt er een Duitse paardenvan naast ons staan. We maken de dag erop kennis voor we naar beneden rijden: Max en Yuri uit Hamburg. Max maakt muziek op straat en ze zijn net vertrokken met hun van. Check zeker zijn Instagram eens. Toegegeven, we hadden ze misschien niet direct aangesproken maar Moya dacht daar anders over. Ook zij zakten mee af langs de hobbelige weg. Daar stonden we echt in de brousse en konden we iets meer ‘campinggedrag’ aan de dag leggen: Stoeltje buiten en zonnebril op de snoet.

De weg afrijden was dus al voor 50% geslaagd, ah ja we moeten ook nog naar boven geraken.

Fun fact: beide voertuigen produceren even veel PK. Al vermoed ik dat de 5.7 liter Mercedes-motor wel wat meer koppel produceert om de 7.5 ton vooruit te krijgen.

Maar goed, eenmaal beneden slaat het weer om in de positieve zin. Waar we gisteren nog met muts en koude handen over de kliffen wandelden, kan je nu in korte broek en t-shirt buiten zitten. Raar land en rare winter…

Geen Spanje voor ons zonder verroeste treintjes en vervallen gebouwen. Zoals ik al aanhaalde in de intro, heeft Portmán een mijnverleden. Gezien Spanjaarden niet zo van opruimen houden, is er nog heel wat te zien. Allereerst een oude mijntrein – die is zelfs helemaal gerestaureerd. De tunnel waar ze doorreden, is helaas vakkundig (lees: niet op zijn Spaans met een bordje ‘cuidado, cabron!’) afgesloten. Daarna was een oud mijngebouw (vrij vertaald een ‘wasinstallatie’) die niet zo vakkundig afgesloten was… Het is volgens mij deze installatie die ervoor gezorgd heeft dat de visserhaven plots op 500 meter van de zee lag, door al het puin dat door de jaren heen in de baai geloosd is. Het mijnbedrijf is nadien verplicht geweest een nieuwe vissershaven te bouwen verderop. Of er dan nog veel gezonde vis rondzwom is een andere vraag…

Toen de zon weer grezakt was in de zee werd het natuurlijk behoorlijk koud. Owen en Forger toverden een kleine vuurschaal uit het gat van hun turtle en Max en Forger gingen houd sprokkelen. Ik was eerlijk gezegd een beetje skeptisch en dacht dat er wel iemand een probleem van zou maken. Maar nee, het is nog steeds Spanje en dingen in de fik steken is een nationale sport (behalve in brandgevoelige nationale parken – dat vinden ze niet geestig). Enfin, het werd een enorm gezellige avond rond het kampvuur.

Awel, dit was nu echt #vanlife zoals je we het al een tijdje niet meer meegemaakt hadden. Op de koop toe werden we getrakteerd op een Starlink-trein.

Eén dag later, en Nikki heeft een challenge bedacht: een frisse duik in de zee. Terwijl Owen en Forger met de (schoon)familie die op bezoek is, wat gaan eten, wandelen we samen met Max en Yuri richting het strand. Iets verderop zit een groepje Spanjaarden te aperitieven op strandstoelen, ingeduffeld met dikke jassen, en aan de andere kant 2 vissers, ook met dikke jas aan. Toen wij in onze zwembroek het water ingingen, dachten ze waarschijnlijk dat we gek waren. Het was inderdaad behoorlijk koud – maar blij dat we er even in geweest zijn.

Na 3 nachten, of waren het er 4, is het tijd om verder te rijden. We worden namelijk verwacht bij Marc en Inez, verderop, iets voorbij Cartagena. Geraken we nog boven? Jawel hoor… Hoewel er een bovenkastje opengaat halverwege… Gelukkig niks kapot, maar het was wel even verschieten, zoals je kan horen.