Driekoningen, schildpadden en cactussen

Tijd voor onze volgende halte. Net zoals bij het begin van het jaar, brengen we graag een bezoekje aan Marc & Inez.

Voor wie ze nog niet kent van een vorige reisverhaal: Marc en Inez zijn goed vrienden van Nikki en haar familie (en ik mag ondertussen hopen ook van mij), uit het Antwerpse, maar uitgeweken naar beter weer. Ze hebben een prachtig stuk grond gevonden op een heuvel op een twintig minuutjes van Cartagena, waar ze nu al een jaar of twee wonen. Na wat aandringen laten we ons overtuigen om het bed van de bus voor twee nachten om te ruilen tot het comfort van hun gastenkamer. Natuurlijk gaan we een warme douche ook niet afslaan!

Ook weer veel liefde gekregen van kolos Fito en Maurice. Het was een leuk intermezzo van onze trip: Lekker eten in La Azohia en wandelingetjes met de honden. Ondertussen zijn we 11 januari. Marc is ’s morgens vroeg naar België gevlogen voor werk. We verlaten Inez om onze reis verder te zetten richting het natuurgebied Cabo de Gata.

Echter, ver geraken we niet, want verderop in het dorp Perin is de weg afgesloten. Ik hoor een fanfare in de verte en ben natuurlijk weer nieuwsgierig. Ik parkeer Nigel aan het kerkhof en ga te voet richting de muziek. Het blijken de Driekoningen te zijn die hier hun intrede te doen. Driekoningen hebben hier een beetje de status van Sinterklaas en Zwarte Piet. Vanop een trailer getrokken door een tractor gooien ze met snoep naar de kinderen, voorafgegaan door een fanfare die kerstliedjes speelt. Aan de kerk van het dorp staan eettentjes en springkastelen klaar.

Heel leuk, maar gelukkig kunnen we ook doorrijden. Toch weer fijn om te zien hoe die kleine dorpen hun feestdagen doorbrengen.

Wij rijden een flink stuk door, tot onder Aguilas. Hier zien we veel plekken aan de kust of vlakbij de kust waar de campers – veelal pensionados – soms wel met honderden bijeen staan op een grauwe parking. Brrr, niks voor ons hoor. Ieder zijn ding natuurlijk, en gelukkig maar, anders hadden wij nergens plek. Verrassend genoeg vinden we iets verder een boompje op Park4Night (een natuurplek dus). We staan er bijna alleen, ik vraag nog even aan de Fransman en Spanjaard die er ook staan of het ok is om hier te slapen. Beiden zeggen nog geen problemen gehad te hebben. Ik zag ook niet meteen in waarom er een probleem zou zijn, want er staat nergens een verbodsbord, maar gewoon omdat het er zó kalm was, vertrouwde ik het eerst niet…

Er bleek niks aan de hand, gewoon het klein stukje onverharde weg die je moet rijden (nog geen 100 meter) om tot het plekje te komen is blijkbaar voldoende om de grote koelkasten op wielen op afstand te houden. Dit is ongetwijfeld één van de mooiste plekjes, zoniet het mooiste, van deze reis. Bovenop een klif, zicht op de zee, het geluid van de golven – dit al typend vanuit de zetel in het appartement in Antwerpen doet me bijna een traantje wegpinken. Het weer zit gelukkig ook mee, er staat nagenoeg geen wind en dus kunnen we in t-shirt buiten zitten.

Fun fact: ik lees op verschillende comments iets over dat het gebied radioactief zou zijn. Welke wappie heeft zich nu weer losgelaten op Park4Night (trust me, er zijn er veel)? Ik was toch benieuwd, en blijkbaar is de Amerikaanse Luchtmacht hier in dit gebied anno 1966 een aantal kernbommen kwijtgeraakt, wanneer een B52 botste met een tankvliegtuig. De kernbommen zijn wel teruggevonden maar delen van dit gebied zijn inderdaad nog vervuild – zonder al te veel detail te vinden. Nu ja, een paar dagen zal wel geen kwaad kunnen zeker… Voorlopig geven we nog geen licht…

We blijven hier twee nachten staan vooraleer we de reis verder zetten. De volgende halte is Carboneras, waar ik enkele jaren geleden een video maakte over het verlaten, illegale hotel. Uiteraard, surprise, dat staat er nog gewoon. De ’tempel’, die er in 2022 ook al aanwezig was op het strand, is precies wel serieus uitgebreid. Het is niet echt een tempel, maar een soort van kunstwerk, gemaakt uit stenen, stokken en allerlei soort materiaal en afval. Een soort van hippietempel, zeg maar. Wel cool, en leuk om te zien dat niemand het nodig vond om hier de vandaal uit te hangen (of is het al ontelbare keren heropgebouwd?).

Dit staat dus gewoon op het strand, zonder verder context. Heel leuk en rustgevend. Wat niet kan gezegd worden van de drukke weg naar de parking, hier achter de hoek. We blijven hier dus niet staan en rijden nog wat verder, om een rustige slaapplek te vinden, wat meer in het binnenland. In Cabo de Gata zijn niet niet superveel camperplekken, het is een natuurgebied en daardoor is overnachten eigenlijk niet toegestaan, of dat denken we toch. Er zijn wel een aantal plaatsen waar het gedoogd wordt. Wij parkeren ons voor één nacht, een stukje off-road, bovenop een heuvel in the middle of nowhere, naast een kot van het water.

Weet je wat echt lang geleden is? Nog eens naar een hippiedorp gaan. Jaren geleden bezochten we met Kai & Amber Orgiva en z’n hippiegemeenschappen. Er staat er nog eentje op het lijstje: San Pedro in Cabo de Gata. Deze baai is enkel toegankelijk te voet of per boot. We spreken weer af met Owen & Forger in Las Negras, da’s de parking die het dichtst bij San Pedro ligt. Een dorp vol fancy vakantiehuisjes, het contrast kan haast niet groter zijn. Het pad duurt zo’n drie kwartier en loopt over de rotsen langs de kust, dat alleen al maakt het de wandeling waard.

Het water in deze baai is uitzondelijk helder en ziet er uitnodigend uit. Hier is dus geen weg, water of elektriciteit en is dus gekoloniseerd door mensen die anders willen leven. Ik noem het ‘hippies’ maar eigenlijk is dat wat kort door de bocht. Uiteraard leven er mensen met verschillende achtergronden en overtuigingen, en past niet iedereen daar onder de noemer van hippie, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel.

We zijn allerlei soorten bouwsels, van heel bedenkelijke constructies, tentjes en dergelijke, tot heel knap uitgewerkte tiny homes.

Wel jammer dat we onze zwembroek en handdoek niet bijhadden want het water in de baai was zeker warm genoeg voor een plons. Nu, een zwembroek of badpak is natuurlijk optioneel hier…

Buiten wat mensen aan het strand en de bijhorende bars (ja, er zijn inderdaad enkele cafés, van commerciële hippies), is het er eigenlijk behoorlijk uitgestorven. Ik kan me wel voorstellen dat de doorsnee bewoner van San Pedro geen zin heeft om met toerist nr. 983234 te babbelen. Toch zijn er wel enkele die ons iets proberen aan te smeren. Een Franse jongen haakt leuke broches – en vraagt daar een bescheiden bijdrage van € 7 per stuk voor, nee toch bedankt. Bij het weg gaan staat er nog een standje van een vrouw die sjaaltjes, kettinkjes en ander prullaria verkoopt. Goh ja, die mensen moeten natuurlijk ook eten.

Na het bezoek aan San Pedro stel ik voor om naar Cabo de Gata-dorp te gaan. Ik dacht daar in de zee te springen, maar ik vergat even dat de baai van San Pedro duidelijk een microklimaat heeft. Ook de grote parking staat voor de helft onder water. We laten het niet aan ons hart komen en gaan in een lokale bar een cocktail drinken. Nadien installeren we ons op het strand voor een uitgebreide apero met hapjes en een drankje.

Uiteraard wordt het weer een heel gezellige avond met deze twee (drie met Hillwilly erbij).

We zien dat we vlakbij Nijar en de nabijgelegen vulkaankrater staan. Ik dacht dat we hier vorig jaar ook gepasseerd waren, maar nee, dat was helemaal terug in 2023, toen we Heloïse, Paulius en Elias hebben leren kennen. Hierbij een link naar de video van toen. We voelden ons een beetje tourguide voor de turtles toen we de Nijar en z’n cactussen gingen tonen. Heel leuk trouwens: Aan de krater kwamen Max en Yuri, het Duitse koppeltje dat we tegenkwamen in Portman, weer langs. Zij stonden enkele dagen op een camping verderop en wilden ook graag een daguitstap maken. Wij dus nog een keertje door de leuke straatjes van Nijar, met z’n vele keramiekwinkeltjes en z’n grote cactustuin.

Hoewel leuk om er nog eens te zijn, merken we dat we dit deel van Spanje wél al grondig bekeken hebben, en vinden we het weer jammer dat we niet meer in het – nu koude – binnenland zitten. Volgende keer dat we hier komen gaan we toch een ander seizoen kiezen, lijkt ons. Bij de krater krijgen we ook nog bezoek van een flinke kater – en daarmee bedoel ik echt wel een kat met grote cojones. Hij was meteen verliefd op onze Siggy maar zijn liefde werd maar deels beantwoord…

Het was echt een schatje en ik zou ‘m zo meenemen. Maar hij zag er niet ongezond uit, misschien was er toch iemand in de buurt die ervoor zorgde, en zo in het wild kon ie z’n prachtige huevos zeker houden… Toch bleef hij zijn best doen om Siggy te versieren, vooral ’s ochtends…

Onze vriend was zelf op de motorkap geklommen om een kijkje te nemen langs de buitenisolatie, was wel even verschieten…

Hoewel we een aantal dingen gezien en gedaan hebben die we in het verleden ook al zagen, was het toch een bijzonder leuke week, een week die gevuld voelde voor twee weken. Ik verschiet altijd wanneer ik de datums van de foto’s check: “Hu, maar één week verhaald?”. Goed we sluiten dus af op 16 januari. No worries, alhoewel we ondertussen de reis afgerond hebben, is er nog genoeg materiaal voor enkele verhaaltjes… Tot dan!